ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΙΚΟ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ
Συγγραφέας του Έργου: Ιωάννης Μανομενίδης
«Η Δίκη των Δέκα Στρατηγών για τους 300 Σπαρτιάτες που “Χάθηκαν” στο Δρόμο»
ΠΡΟΣΩΠΑ
- Οι 10 Στρατηγοί της Αθήνας:
- Γραφειοκρατίδης
- Τεχνοκρατίων
- Μεταμελησίμαχος
- Φιλοσοφίδης
- Αδιάφορος
- Συνωμοσιολόγος
- Τρομοκρατίδης
- Πολιτικάντιος
- Ποιητίων
- Απορησίμαχος
- Χορός Σπαρτιατισσών Μητέρων
- Χορός Ενόρκων
ΣΚΗΝΗ ΜΟΝΗ
(Η Πνύκα ως δικαστήριο. Οι Σπαρτιάτισσες μητέρες έχουν περικυκλώσει την Αθήνα. Οι 10 στρατηγοί στέκονται σε σειρά, ιδρωμένοι.)
ΠΡΟΛΟΓΟΣ — Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΝΟΡΚΩΝ
(Οι Ένορκοι μπαίνουν χαοτικά κρατώντας πινακίδες «ΝΑΙ», «ΟΧΙ», «ΙΣΩΣ».)
Συζητούν χαοτικά ότι έγινε κάποιο δυστύχημα, εκφράζουν ανησυχίες ή αμφιβολίες εάν πρόκειται για έγκλημα, εάν υπάρχουν παραλείψεις, ευθύνες κλπ διότι σκοτώθηκαν 300 Σπαρτιάτες που πήγαιναν στις Θερμοπύλες με καράμαξες της πόλης των Αθηνών, και τώρα αυτοί κληρώθηκαν να δικάσουν τους 10 στρατηγούς, λέγοντας μεταξύ τους 3-3, τα παρακάτω λόγια:
- Τα μάθατε τι έγινε;
- Κάτι άκουσα, αλλά δεν το κατάλαβα
- Μα έγινε χαμός!
- 300 Σπαρτιάτες σκοτώθηκαν με τις καράμαξες μας
- Τους πήγαινε ο αμαξάς
- Ένας τις οδηγούσε όλες τις καράμαξες, σαν τρένο
- Τι είναι το τρένο;
- Δεν ξέρω, έτσι το είπανε
- Έτσι θα λέγεται στο μέλλον
- Αλλά δεν το ανακαλύψαμε ακόμη
- Τώρα απλώς το αναφέρουμε
- Αλλά δεν το ξέρουμε
- Που πήγαιναν;
- Στις Θερμοπύλες λέει πήγαιναν
- Γιατί;
- Λένε φάνηκαν οι Πέρσες
- Κι αυτοί θα τους σταματούσαν
- Και πως σκοτώθηκαν;
- Κανείς δεν ξέρει
- Καλά ένας μόνο αμαξάς;
- Εκπαίδευση δεν είχε
- Έκαναν περικοπές, και είχαν διώξει τους άλλους
- Οι άλλοι δεν εργάζονταν
- Φοβόνταν
- Οι άμαξες έτριζαν έλεγαν
- Αλλά κανένας δεν τους άκουσε
- 300 Σπαρτιάτες, ε; Μανάδες δεν είχαν;
- Ε, δεν θα ’χαν;
- Άκουσα ότι κίνησαν να έρθουν για τη δίκη
- Κι εμείς εδώ τι κάνουμε;
- Εγώ κληρώθηκα, ένορκος στην Ηλιαία;
- Κι εγώ κληρώθηκα, για αυτό ήρθα
- Όλοι εδώ για αυτό ήρθαμε;
- Όλοι για αυτό ήρθαμε φαίνεται;
- Εμείς είμαστε οι Ένορκοι;
- Εμείς είμαστε οι Ένορκοι;
- Ποιοι; Όλοι εμείς;
- Εμείς;
- {με ρυθμό} Εμείς είμαστε οι Ένορκοι…
- {χαοτικά} Εμείς;
- Εμείς είμαστε οι Ένορκοι!
- Ποιοι;
- Εδώ εμείς!
- {με ρυθμό από το βάθος} Εμείς είμαστε οι Ένορκοι…
- {χαοτικά} Ψηλά το έπιασες, πάρ’ το πιο χαμηλά.
- {με ρυθμό} Εμείς είμαστε οι Ένορκοι…
- {χαοτικά} Εμείς!
- …κι εμείς ένορκοι είμαστε!
- Ποιοι;
- Όλοι εμείς;
- {με ρυθμό} Εμείς είμαστε οι Ένορκοι…
- {συντονίζουν, επαναλαμβάνουν τρεις φορές} Εμείς είμαστε οι Ένορκοι…
- {με ρυθμό} Εμείς είμαστε οι Ένορκοι…
- {με ρυθμό} Εμείς είμαστε οι Ένορκοι…
- {με ρυθμό} Εμείς είμαστε οι Ένορκοι…
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (ρυθμικά «του Μικρού Βοριά»):
Εμείς είμαστε οι Ένορκοι, που η Πόλη μας κληρώνει,
να βλέπουμε, να ακούμε — να κρίνουμε αξιώνει.
Με γνώση και με κρίση κι ό,τι ’χει ο Δήμος πει,
της πόλης οι προστάτες — κι ό,τι θα πούμε μένει.
Γεια σας σωτήρες, γεια σας Στρατηγοί,
Είστε στ’ αλήθεια … άξιοι και τρανοί,
μην κρύβεστε δεν το δικιολογεί
και ψάχνετε αλλού να φορτωθεί.
Σήμερα δικάζουμε τους… Δέκα Στρατηγούς,
που στείλαν με καράμαξες, στη μάχη τους τρακόσιους,
και χάθηκαν στο δρόμο πριν φτάσουν στους εχθρούς,
της πόλης οι προστάτες — κι ό,τι θα πούμε μένει.
Γεια σας σωτήρες, γεια σας Στρατηγοί,
Είστε στ’ αλήθεια … άξιοι και τρανοί,
μην κρύβεστε δεν το δικιολογεί
και ψάχνετε αλλού να φορτωθεί.
Και τώρα τους καλούμε να… βγουν στο φως ευθύς,
να δείξουν ποιοι λογίζονται… για άρχοντες της γης,
να πουν ποιοι είναι, τι ’καναν — κι αν στέκουνε σωστοί
της πόλης οι προστάτες — κι ό,τι θα πούμε μένει.
Γεια σας σωτήρες, γεια σας Στρατηγοι,
Είστε στ’ αλήθεια … άξιοι και τρανοί,
μην κρύβεστε δεν το δικιολογεί
και ψάχνετε αλλού να φορτωθεί.
ΕΡΩΤΗΣΗ 1 ΤΩΝ ΕΝΟΡΚΩΝ
Επικεφαλής του Χορού: Στρατηγοί, παρουσιαστείτε! Πείτε το όνομά σας και τι κάνατε για την πόλη!
1. Γραφειοκρατίδης:
Εγώ είμαι ο Γραφειοκρατίδης.
Για την πόλη έκανα… έγγραφα.
Πολλά έγγραφα.
Τόσα που χάθηκαν όλα.
2. Τεχνοκρατίων:
Εγώ είμαι ο Τεχνοκρατίων.
Έφερα συστήματα,
Λογισμικά κι αλγορίθμους.
Όμως ατυχώς δεν δούλεψε κανένα.
3. Μεταμελησίμαχος:
Μεταμελησίμαχο με λένε εμένα!
Για την πόλη έκανα λάθη.
Πολλά λάθη.
Αλλά τα μετάνιωσα όλα!
4. Φιλοσοφίδης:
Κι εμένα Φιλοσοφίδη με λένε.
Για την πόλη έκανα σκέψεις.
Βαθιές σκέψεις.
Πολύ βαθιές.
Τόσο βαθιές που δεν βγήκαν ποτέ στην πράξη.
2. Τεχνοκρατίων:
Που είναι ο Αδιάφορος; Αδιάφορε έλα!
5. Αδιάφορος:
Γιατί τι με νοιάζει;
2. Τεχνοκρατίων:
Έλα και πες το όνομα σου, κι ας μη σε νοιάζει.
5. Αδιάφορος:
Εγώ είμαι ο Αδιάφορος.
Δεν ξέρω τι έκανα.
Δεν θυμάμαι.
Δεν με νοιάζει.
6. Συνωμοσιολόγος:
Εγώ είμαι ο Συνωμοσιολόγος.
Για την πόλη αποκάλυψα σχέδια.
Πολλά σχέδια, κρυφά, πίσω από την πλάτη μας.
Κι εγώ τα αποκαλύπτω.
7. Τρομοκρατίδης:
Εγώ είμαι ο Τρομοκρατίδης.
Για την πόλη έτρεχα πανικόβλητος.
Ακόμη τρέχω.
8. Πολιτικάντιος:
{πομποδώς}
Εγώ είμαι ο Πολιτικάντιος.
Είμαι κοντά σας σε κάθε πρόβλημα και ανάγκη,
Και είμαι ο δικός σας άνθρωπος.
Κάνω τα πάντα για το καλό σας.
Όλα μπορούν να γίνουν.
9. Ποιητίων:
Εγώ είμαι ο Ποιητίων.
Για την πόλη γράφω στίχους,
Και τραγουδώ!
Όμορφους στίχους και μουσικούς.
Ίσως άχρηστους θα πει κανείς,
αλλά όμορφους.
10. Απορησίμαχος:
Εγώ είμαι ο Απορησίμαχος.
Τι έκανα, ή ποιος το έκανε δεν ξέρω.
Είναι απορίας άξιο,
Ή μήπως ανάξιο;
Απορώ πως δεν το κατάλαβα νωρίτερα.
Ή τι ακριβώς κατάλαβα…
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΕ ΟΡΜΗ
ΕΡΩΤΗΣΗ 2η ΤΩΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ — «Αισθάνεστε ένοχοι; ή Αθώοι;»
(Με δόρατα, ασπίδες και κατσαρόλες, με πολεμικό ρυθμό “O Bella Ciao”)
Σύνδεσμος μουσικής
Που ειν' οι τρακόσιοι,
που ειν' τα παιδιά μας
Ω πόλη νόμων, παρανόμων και θρασέων τρωκτικών
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες. (1)
Που θες μανάδες
παιδιά να δώσουν
Ω πόλη νόμων, παρανόμων και θρασέων τρωκτικών
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
και τα παιδιά μας
εσύ σκοτώνεις
Ω πόλη νόμων, παρανόμων και θρασέων τρωκτικών
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Αποχωρώντας από τις δύο πλευρές, με τριφωνικό κανόνα:
Πείτε μας τώρα — Πού είναι οι 300 — ποιος είναι ο φταίχτης — Πού είν’ τα παιδιά μας
και πως αυτός τιμωρηθεί (τρις)
1. Γραφειοκρατίδης:
Ένοχος; Μόνο αν υπάρχει σχετικό έντυπο.
Διαφορετικά πως μπορεί να τεκμηριωθεί η ευθύνη μου; Πείτε μου πως;
Δηλώνω αθώος!
2. Τεχνοκρατίων:
Δεν γνωρίζω για εσένα, Γραφειοκρατίδη,
αλλά όσον αφορά εμένα, τα δεδομένα δεν υποστηρίζουν κάποια δική μου ενοχή.
Αυτό είναι απολύτως σαφές και ακριβές.
Δηλώνω αθώος.
3. Μεταμελησίμαχος:
Ναι! Μπορεί και να έχω κάποια ευθύνη… Ίσως!
Ζητώ συγγνώμη!
4. Φιλοσοφίδης:
Τι σημαίνει «ενοχή»;
Πως την αντιλαμβάνεται ο καθένας;
Έχουν την ίδια βαρύτητα και για εμένα και για τους άλλους;
Δεν πρέπει να το συζητήσουμε;
Πως προκύπτει η ευθύνη;
Αναρωτιέμαι…
1. Γραφειοκρατίδης:
Αθώος ή Ένοχος;
4. Φιλοσοφίδης:
Αναρωτιέμαι…
2. Τεχνοκρατίων:
Τεχνοκρατικά, πρέπει να δηλώσεις ρητά, εάν αισθάνεσαι αθώος ή ένοχος.
5. Αδιάφορος:
Κι εσένα τι σε νοιάζει;
Εγώ δεν ξέρω, δεν με νοιάζει.
2. Τεχνοκρατίων:
Πρέπει να δηλώσετε ρητά, εάν αισθάνεστε αθώοι ή ένοχοι.
4. Φιλοσοφίδης:
Γιατί πρέπει;
Δεν πρέπει να το συζητήσουμε;
Πως προκύπτει η ευθύνη;
Πως προκύπτει η ενοχή;
Αναρωτιέμαι.
9. Ποιητίων:
Η ενοχή είναι σαν σύννεφο…
5. Αδιάφορος:
Προσωπικά ούτε καν με ενδιαφέρει.
Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει.
Είμαι ελεύθερος.
3. Μεταμελησίμαχος:
Για… καθίστε, τώρα που το ξανασκέφτομαι,
ούτε εγώ μπορεί να έχω κάποια ευθύνη, συγγνώμη!
Αθώος!
6. Συνωμοσιολόγος:
Μα πως συνέβη όλο αυτό, Μεταμελησίμαχε;
Είναι φανερό ότι φταίνε οι Πέρσες!
7. Τρομοκρατίδης:
Πέρσες; Που είναι;
Πως το λες τώρα αυτό;
Αγχώθηκα. Πανικός!
8. Πολιτικάντιος:
Κάτσε βρε Τρομοκρατίδη, ησύχασε,
αθώοι είμαστε, όλοι το γνωρίζουν
{απευθυνόμενος στους θεατές} Αθώος!
4. Φιλοσοφίδης:
Ναι αλλά τι είναι η ευθύνη, Πολιτικάντιε;
Πως προκύπτει η ευθύνη;
Αναρωτιέμαι.
9. Ποιητίων:
Η ενοχή είναι σαν σύννεφο…
έρχεται και φεύγει.
Και στο φευγιό δεν έρχεται,
Αστράφτει, αλλά… και…
10. Απορησίμαχος:
Δεν ξέρω, αλλά αναρωτιέμαι.
Για τον αμαξά γιατί δεν ρωτάει κανένας;
6. Συνωμοσιολόγος:
Μα γιατί συζητάμε τώρα Απορησίμαχε;
Πως μπορεί να ευθύνεται ο Αμαξάς;
Είναι παραπάνω από φανερό ότι φταίνε οι Πέρσες!
2. Τεχνοκρατίων:
Τεχνοκρατικά μιλώντας, Απορησίμαχε,
κατηγορία δεν μπορεί να σταθεί με απορία.
Κατηγορείς τον Αμαξά;
1. Γραφειοκρατίδης:
Όποιος κατηγορεί τον αμαξά,
να υπογράψει εδώ στο έντυπο της μήνυσης.
Εγώ δήλωσα αθώος και το υπογράφω πρώτος.
2. Τεχνοκρατίων:
Κι εγώ αθώος δήλωσα,
ευθύς κι εγώ το υπογράφω.
3. Μεταμελησίμαχος:
Ναι! Αθώος δηλώνω κι εγώ και υπογράφω!
4. Φιλοσοφίδης:
Να είναι κανείς Στρατηγός; Ή αμαξάς;
Αναρωτιέμαι… Αναρωτώμενος υπογράφω.
5. Αδιάφορος:
Τι να υπογράψω;
Μήπως με νοιάζει;
Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει.
4. Φιλοσοφίδης:
…κι αν δεν σε νοιάζει, γιατί δεν υπογράφεις;
Αναρωτιέμαι…
5. Αδιάφορος:
…και δεν υπογράφω;
{υπογράφει} Αθώος!
1. Γραφειοκρατίδης:
Έγραψες «αθώος», δεν υπέγραψες για την κατηγορία του αμαξά.
5. Αδιάφορος:
Υπέγραψα αθώος!
1. Γραφειοκρατίδης:
Αδιάφορε, δήλωσες «αθώος»;
Ή υπέγραψες ότι ο αμαξάς είναι αθώος;
5. Αδιάφορος:
Και τα δυο. Εσένα τι σε νοιάζει!
6. Συνωμοσιολόγος:
Φέρε να υπογράψω κι εγώ,
είναι φανερό ότι ο αμαξάς είναι δάκτυλος των Περσών!
7. Τρομοκρατίδης:
Τα είπατε, τα είπαμε,
υπογράφω και τρέχω!
8. Πολιτικάντιος:
Εφόσον είναι για το καλό του τόπου,
προηγείται το καθήκον!
Θα υπογράψω κι εγώ.
9. Ποιητίων:
{με πομπώδες ύφος}
Η ενοχή είναι σαν σύννεφο…
έρχεται και φεύγει.
Και στο φευγιό δεν έρχεται,
Αστράφτει, αλλά και βρέχει!
{παύση}
{τρέχοντας} Η υπογραφή προέχει!
10. Απορησίμαχος:
Δηλαδή όλοι συμφωνήσαμε,
ο αμαξάς θα φταίει;
Που είναι, Γραφειοκρατίδη, τον εβρήκαμε;
1. Γραφειοκρατίδης:
Ποιητίων! Αν τον έχεις φέρ’ τον!
9. Ποιητίων:
Πρέπει να ψάξω, δεν θα πάω πάσο
Κυνηγάω τους πάντες μέχρι να τα φτάσω
Θέλω ένα στέμμα κι έναν θρόνο να κάτσω
Ένα block επιταγών και check σε όλους να γράψω
Φέρε μου έναν αμαξά να τον καταδικάσω
Φέρε μου κι άλλον, πάλι δεν θα χορτάσω
1. Γραφειοκρατίδης: Θες να τηρεί το όριο ταχύτητας;
9. Ποιητίων: Φέρ’ τον!
2. Τεχνοκρατίων: Θες να σταματάει στο κόκκινο;
9. Ποιητίων: Φέρ’ τον!
3. Μεταμελησίμαχος: Κι αν δεν τον θέλεις;
9. Ποιητίων: Φέρ’ τον!
4. Φιλοσοφίδης: Αυτόν που ξέρεις;
9. Ποιητίων: Φέρ’ τον!
5. Αδιάφορος: Κι αν δεν τον ξέρεις;
9. Ποιητίων: Φέρ’ τον!
6. Συνωμοσιολόγος: Κι αν κρύβει λέξεις;
9. Ποιητίων: Φέρ’ τον!
7. Τρομοκρατίδης: Κι αν με τρομάζει;
9. Ποιητίων: Φέρ’ τον!
8. Πολιτικάντιος: Καλός αν είναι;
9. Ποιητίων: Φέρ’ τον!
10. Απορησίμαχος: Να σε ρωτήσω κάτι; Θέλεις κι άλλον;
9. Ποιητίων: Αν έχεις κι άλλον φέρ’ τον!
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (Αγανακτισμένα):
Ωραία!
Αφού δεν παραδέχεστε ότι φταίτε,
ας ρωτήσουμε αυτές που ξέρουν!
ΧΟΡΟΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ (με οργή):
ΕΡΩΤΗΣΗ 3 — «Γιατί δεν απαντήσατε στις ερωτήσεις στην Εκκλησία του Δήμου, όταν οι αμαξάδες προειδοποιούσαν για τα προβλήματα στις καράμαξες;»
(Με δόρατα, ασπίδες και κατσαρόλες, με πολεμικό ρυθμό “O Bella Ciao”)
Που ειν' οι τρακόσιοι,
που ειν' τα παιδιά μας
Ω πόλη νόμων, παρανόμων και θρασέων τρωκτικών
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Πώς ν’ απαντήσεις
στις ερωτήσεις
Όταν Ευθύνεσαι και θέλεις παραλείψεις να καλύψεις
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Κακό που βρήκε,
Την πόλη όλη,
Ο Χρόνος πίσω δεν γυρίζει τι να κρύψεις να κρυφτείς,
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Αποχωρώντας από τις δύο πλευρές, με τριφωνικό κανόνα:
Φέρτε μας τώρα — Τον αμαξά-α — ποιος φταίει στ’ αλήθεια; — Ή φταίτε εσείς;
και πως αυτός τιμωρηθεί (τρις)
Αμαξάς:
Εγώ σας ρώτησα, και με βγάλατε τρελό!
Ότι ήθελα να τρομοκρατήσω τους ταξιδιώτες…
7. Τρομοκρατίδης:
Μα μας τρομοκράτησες!
Από τη μέρα εκείνη δεν ξανανέβηκα σε καράμαξα!
1. Γραφειοκρατίδης:
Τρομοκρατίδη, αυτό δεν απαντάει στο ερώτημα.
Οι επερωτήσεις κατατέθηκαν σε λάθος πάπυρο.
Αμαξάς:
Αλλά τις καταθέσαμε. Υπήρξαν!
1. Γραφειοκρατίδης:
Άρα δεν υπήρξαν. Εσύ Τεχνοκρατίων, είδες τίποτα;
2. Τεχνοκρατίων:
Είδα, αλλά οι αμαξάδες δεν είχαν πιστοποίηση ISO.
Αμαξάς:
Εμείς τηρούσαμε τους νόμους της πόλης. Τι είναι αυτό το ISO;
2. Τεχνοκρατίων:
Άρα, καλώς δεν τους ακούσαμε. Θα σας το πει κι ο Μεταμελησίμαχος!
Αμαξάς:
Τι να σας πει; Ότι και να σας πει μετά θα μετανοήσει.
3. Μεταμελησίμαχος:
Αααα! Όλα κι όλα! Εγώ τους άκουσα!
Απλώς… δεν τους πίστεψα.
Ζητώ ταπεινά συγνώμη!
Αμαξάς:
Σας το ’πα!
3. Μεταμελησίμαχος:
(παύση, σκουντάει τον επόμενο)
Φιλοσοφίδη, η σειρά σου!
4. Φιλοσοφίδης:
(ο Αμαξάς τον μιμείται από πίσω)
Σιγά! Σκέφτομαι! Κι ερωτώ!
Τι είναι η ερώτηση; Μπορείς να μου πεις Μεταμελησίμαχε;
…εσύ Αδιάφορε;
Τι σημαίνει «προειδοποίηση»;
Τι είναι αμαξάς;
Αμαξάς:
{με έκπληξη}
Α… όλα κι όλα! Τα άλλα μη με ρωτάς, δεν τα ξέρω.
Αλλά αμαξάς είμαι εγώ, να ’μαι!
5. Αδιάφορος:
Εσύ να ’σαι, αλλά τις ερωτήσεις σου εγώ δεν τις είδα,
διότι… δεν πέρασα από την Εκκλησία του Δήμου.
Είχε ζέστη.
4. Φιλοσοφίδης:
Κααααλά… κι εν τέλει, τι είναι προειδοποίηση;
Συνωμοσιολόγε; Μη μου πεις πάλι ότι φταίνε οι Πέρσες!
Αμαξάς:
Εγώ να μη σου πω; {δεν τον δίνουν σημασία}
6. Συνωμοσιολόγος:
Μα μήπως δεν το ξέρουμε τι είναι οι αμαξάδες;
Πράκτορες των Περσών!
Αμαξάς:
Να και τα χωρατά!
7. Τρομοκρατίδης:
{πετιέται στη συζήτηση}
Τρομάζω και που το σκέφτομαι!
Από τη μέρα εκείνη δεν ξανανέβηκα σε καράμαξα!
8. Πολιτικάντιος:
Ας κρατάμε την ψυχραιμία μας, φίλοι μου,
προέχει το συμφέρον του λαού!
Τους είπα ότι θα το δούμε, και θα το δούμε!
Αμαξάς:
Ούτε αυτό είπες, αλλά έστω κι έτσι,
στο τέλος τι είδες; {δεν τον δίνουν σημασία}
9. Ποιητίων:
Οι αμαξάδες μιλούσαν με φωνή ανέμου.
Κι εγώ άκουγα τη λύρα μου.
Αμαξάς:
{γυρίζει γύρω του, κουνώντας το χέρι «ο τρελός»}
Παρ’ τα’ αυγό και κούρευ’ το! {δεν τον δίνουν σημασία}
10. Απορησίμαχος:
Δεν θυμάμαι την ερώτηση.
Αλλά κάτι θα ειπώθηκε. Τι όμως;
Αμαξάς:
Η ερώτηση ειπώθηκε! {δεν τον δίνουν σημασία}
9. Ποιητίων:
Οι αμαξάδες μιλούσαν με φωνή ανέμου.
Κι εγώ άκουγα τη λύρα μου.
Μήπως κανένας άλλος να τους άκουσε;
Αμαξάς:
Όλοι μας άκουσαν, μόνο εσείς δεν ακούσατε! {δεν τον δίνουν σημασία}
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ — ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 1η ΣΕΙΡΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΝ
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (σχολιάζει):
Ω πόλη που δεν ακούς
ούτε τους ίδιους σου τους αμαξάδες!
Τι συμφορά θα σε ’βρει πάλι;
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (με αμφιβολία):
Μα πάλι… ποιος ξέρει;
Ίσως να ’ναι και η μοίρα,
ίσως κι η τύχη,
ίσως κι η… κακιά η ώρα.
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΕ ΟΡΜΗ
ΧΟΡΟΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ (με ρίμα):
ΕΡΩΤΗΣΗ 4 — «Γιατί η καράμαξα είχε έναν αμαξά;»
(Με δόρατα, ασπίδες και κατσαρόλες, με πολεμικό ρυθμό “O Bella Ciao”)
Ακούμε λόγια,
και φλυαρίες,
μα απαντήσεις δεν ακούμε, μόνο δικαιολογίες!
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Μια καραμάξα,
Μεσά στη νύχτα
Και μόνο ένας αμαξάς, άλλος δεν βρέθηκε ποτέ,
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Αποχωρώντας από τις δύο πλευρές, με τριφωνικό κανόνα:
Πείτε μας τώρα — Η καραμάξα — είχε έναν αμαξά; — Έναν μονάχα!
και πως αυτός τιμωρηθεί (τρις)
(Οι στρατηγοί κοιτάζονται μεταξύ τους. Ο Χορός χτυπάει δόρατα στο έδαφος.)
Αμαξάς:
Καλά σας ρωτάνε! Γιατί με αφήσατε μόνο να οδηγώ τις καράμαξες; Εάν ήταν ακόμη ένας κάπως θα προλαβαίναμε το κακό!…
1. Γραφειοκρατίδης:
Αυτό δεν είναι σχετικό με το ερώτημα. Το θέμα είναι ότι δεν υπήρχε δεύτερος αμαξάς στο μητρώο.
1. Γραφειοκρατίδης:
Στο μητρώο λέει δύο. Στο Excel ένας. Στη μισθοδοσία δύο.
Τεχνοκρατίων, τι λέει εδώ; {ανοίγει και δείχνει το φάκελο που κρατάει}
Αμαξάς: {ειρωνικά}
Δύο – ένας – δύο
2. Τεχνοκρατίων:
Ένας!
1. Γραφειοκρατίδης:
Άρα… στα σίγουρα, ένας.
Αμαξάς: {δείχνει τον εαυτό του}
Εγώ!
Γραφειοκρατίδης:
Εσύ!
2. Τεχνοκρατίων:
Το λογισμικό έκανε merge τους αμαξάδες.
Τεχνικά δύο, αλγοριθμικά ένας.
Αμαξάς: {παλαμάκια και με τα χέρια του δείχνει τον ίδιο}
C’ est moi!
3. Μεταμελησίμαχος:
Εγώ, Τεχνοκρατίων, πίστευα πως ήταν δύο. {ο αμαξάς τρέχει ανάμεσα τους και ακούει επιδεικτικά}
Με διαβεβαίωσαν, δηλαδή, πως ήταν δύο.
{κτυπώντας στην πλάτη τον αμαξά} Τελικά… ήταν μόνος του ο δύσμοιρος.
Αμαξάς: {ψευτοκλαίγοντας}
…ο δύσμοιρος…
4. Φιλοσοφίδης:
Τι είναι «ένας»; Τι είναι «δύο»;
Όλα είναι αριθμοί που χορεύουν στο χάος.
5. Αδιάφορος:
Εγώ δεν ξέρω από αμαξάδες.
Αλλά ήταν ένας.
Αμαξάς:
Τουλάχιστο συμφωνείτε σε αυτό… εμένα δηλαδή, τον έναν.
9. Ποιητίων: {κοιτάζοντας τον αμαξά}
Μόνος μένει ο αμαξάς,
σαν φάρος μεσ’ τη νύχτα… {σκέφτεται}
6. Συνωμοσιολόγος:
Κι ο δεύτερος υπήρχε.
Τον εξαφάνισαν οι Πέρσες, σας λέω.
Μπορεί και οι Κορίνθιοι.
Αμαξάς: {ειρωνικά}
…δεν είσαι βέβαιος όμως;
7. Τρομοκρατίδης:
Εγώ ζήτησα τρεις!
Μου έστειλαν έναν!
Και μου είπαν «κάν’ το να δουλέψει»!
Αμαξάς: {ειρωνικά}
Σαν να το παραδούλεψες…
8. Πολιτικάντιος:
Μα συμπολίτες μου αγαπητοί, ας μην κοιτάμε πίσω.
Ας κοιτάξουμε μπροστά.
Στο μέλλον θα έχουμε πολλούς.
Αμαξάς:
{υποκλίνεται ειρωνικά στον πολιτικάντιο, και ακούει με θαυμασμό, κι όταν αρχίζει να απαγγέλει ο ποιητίων αναφωνεί ως ηχώ την τελευταία λέξη ή συλλαβή κάθε στίχου}
9. Ποιητίων:
Μόνος μένει ο αμαξάς,
σαν φάρος μεσ’ τη νύχτα… {σκέφτεται}
και την ευθύνη μονομιάς
χτύπα καρδιά μου χτύπα
10. Απορησίμαχος:
Δεν ξέρω γιατί ήταν ένας.
Αλλά θα το μάθω. Κάποτε. Ίσως.
Αμαξάς:
Με την απορία θα μείνεις…
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (χοροπηδώντας):
Κορυφαίος: Ω Αθήνα των χαρτιών και των σφραγίδων,
2ος από απέναντι: που μετράς ανθρώπους σαν να ’ναι κουκιά,
και στο τέλος σου μένει…
Όλοι μαζί: ένα!
Αμαξάς:
κουκί;
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (όλοι μαζί):
Αμαξάς!
Κορυφαίος: Ω Αθήνα που λες «δύο»
2ος από απέναντι: και εννοείς «κανέναν»,
Κορυφαίος: που λες «προσωπικό»
2ος από απέναντι: και εννοείς…
Όλοι: όποιος λάχει!
9. Ποιητίων: {ψιθυρίζει}
Από τύχη ζούμε…
Αμαξάς:
Πες το ψέματα!
ΧΟΡΟΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ:
ΕΡΩΤΗΣΗ 5 ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ — «Γιατί δεν βάλατε σύστημα ασφαλείας στις καράμαξες;»
{οι στρατηγοί ακούν ανήσυχα, ενώ ο αμαξάς κάθεται κουρασμένος σε ένα κάθισμα ή στο πάτωμα και παρακολουθεί κουνώντας το κεφάλι του}
(Με δόρατα, ασπίδες και κατσαρόλες, με πολεμικό ρυθμό “O Bella Ciao”):
Που ειν' οι τρακόσιοι,
που ειν' τα παιδιά μας
Ω πόλη νόμων, παρανόμων και θρασέων τρωκτικών
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Δομή ασφαλείας
ούτε για δείγμα,
οι καράμαξες με σπαρτιάτες πέφτουνέ και σπάνε!
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Πείτε μας τώρα
οι καράμαξες
διχώς σύστηματ’ ασφάλειας να προλάβουν το κακό;
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Αποχωρώντας από τις δύο πλευρές, με τριφωνικό κανόνα:
Πείτε μας τώρα —
Δομή Ασφαλείας — Ούτε για δείγμα — ποιος είναι ο φταίχτης — Τι σύστημα είχαν —
και πως αυτός τιμωρηθεί
(τρις αποχωρώντας)
1. Γραφειοκρατίδης:
Υπήρχε. Απλώς δεν είχε εγκριθεί η ενεργοποίησή του.
Εκκρεμεί απόφαση από το 482 π.Χ.
2. Τεχνοκρατίων:
Ήταν σε beta version.
Δούλευε τέλεια στα χαρτιά.
3. Μεταμελησίμαχος:
Εγώ πίστευα ότι λειτουργούσε.
Τελικά λειτουργούσε μόνο όταν δεν χρειαζόταν.
4. Φιλοσοφίδης:
Τι είναι ασφάλεια;
Τι είναι κίνδυνος;
Τι είναι σύστημα;
5. Αδιάφορος:
Εγώ δεν ασχολούμαι με συστήματα.
6. Συνωμοσιολόγος:
Το σύστημα υπήρχε, σας λέω.
Το χάκαραν οι Πέρσες.
7. Τρομοκρατίδης:
Εγώ ζήτησα σύστημα!
Μου είπαν «έρχεται». {και τρέχει πανικόβλητος πέφτοντας επάνω στον αμαξά}
Αμαξάς:
Άνθρωπος! {σηκώνεται κουτσαίνοντας και ο Τρομοκρατίδης συνεχίζει να τρέχει, κουτσαίνοντας κι αυτός}
7. Τρομοκρατίδης:
Και μετά… δεν ήρθε ποτέ!
8. Πολιτικάντιος: {ο αμαξάς τον ακούει υπνωτισμένος}
Δεν ήρθε ποτέ, αλλά στο μέλλον θα είναι ασφαλές.
Ή, θα γίνει.
Ή, θα το κάνουμε να φαίνεται.
9. Ποιητίων: {ο αμαξάς επαναλαμβάνει τις τελευταίες του λέξεις ή συλλαβές}
Το σύστημα ήταν σαν τον άνεμο:
το νιώθεις, το περιμένεις,
μα δεν το βλέπεις.
10. Απορησίμαχος:
Δεν ξέρω.
Πότε θα το μάθω;
Αμαξάς:
Μάλλον ποτέ!
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (όλοι μαζί ρυθμικά και με σαρκασμό):
Ω πόλη που υπόσχεσαι έργα
και παραδίδεις κορδέλες,
που λες «ασφάλεια»
και εννοείς «θα δούμε»!
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ:
(ξεκινούν μεταξύ τους και μετά επαναλαμβάνουν ως βοή, ξεχωριστά ο καθένας τις παρακάτω φράσεις, με τη σειρά τους ο καθένας φωνάζοντας κάποια από αυτές ώστε να ακούγεται):
Μμμ… σαν να ’χουν ευθύνη,
σαν να ’χουν χέρι στο κακό…
Μα πάλι… ποιος ξέρει;
Ίσως έτυχε, ίσως έσπασε,
ίσως… δεν ήταν η ώρα.
ΕΡΩΤΗΣΗ 4 ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ — «Γιατί δεν είχαν ολοκληρωθεί τα έργα αναβάθμισης;»
ΧΟΡΟΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ: {διακόπτοντας τους}
(Με δόρατα, ασπίδες και κατσαρόλες, με πολεμικό ρυθμό “O Bella Ciao”):
Που ειν' οι τρακόσιοι,
που ειν' τα παιδιά μας
Ω πόλη νόμων, παρανόμων και θρασέων τρωκτικών
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Μισά τα έργα,
Οι δρόμοι γκρέμια,
πρεπ’ οι καράμαξες να σκούζαν να βογούσαν πριν σπασούν!
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Πείτε μας τώρα
Γιατί στους δρόμους
Δεν γίναν έργα ασφαλείας και συντήρησης σωστά;
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Αποχωρώντας από τις δύο πλευρές, με τριφωνικό κανόνα:
Πείτε μας τώρα —
Δεν γίναν έργα — Πρέπει να σκούζαν — Ποιος είν’ ο φταίχτης;
και πως αυτός τιμωρηθεί
(τρις αποχωρώντας)
1. Γραφειοκρατίδης:
Τα έργα είχαν ξεκινήσει. {ο αμαξάς κουνάει το χέρι του ειρωνικά}
Απλώς… δεν είχαν τελειώσει. Τεχνοκρατίων μίλα καθαρά, να το μάθουνε καλά!
2. Τεχνοκρατίων:
{ξεροβήχει} Υπήρχαν τεχνικές, διοικητικές, πολιτικές, και κοσμικές δυσκολίες.
Αυτά είναι πράγματα που δεν τα καταλαβαίνετε καλά, αν δεν είστε…
Αμαξάς: {τον διακόπτει, αλλά ουδείς του δίνει σημασία}
…χαζοί!
1. Γραφειοκρατίδης:
{ως υποβολέας} ….τεχνοκρατικά…
2. Τεχνοκρατίων:
…Τεχνοκρατικά καταρτισμένοι. {εξηγεί} Δεν είναι του απλού λαού.
Αμαξάς:
{προς τους θεατές} Δηλαδή εμάς όλους εννοεί.
3. Μεταμελησίμαχος:
Εγώ νόμιζα ότι είχαν τελειώσει….
4. Φιλοσοφίδης: {κι από πίσω του ο αμαξάς, κάνει πως απαγγέλει κι αυτός}
Τι είναι έργο; Τι είναι χρόνος; Τι είναι πρόοδος;
5. Αδιάφορος:
Εγώ δεν ασχολούμαι με έργα.
Αμαξάς:
Ασχολείσαι με κάτι άλλο δηλαδή;
6. Συνωμοσιολόγος:
Τα έργα είχαν ολοκληρωθεί. Τα χάλασαν οι Πέρσες.
Αμαξάς:
Εσύ το βιολί σου.
Μπορεί και οι Κορίνθιοι!
7. Τρομοκρατίδης:
Μου είπαν «σε έξι μήνες»… Δεν ήξερα πώς να σας το πω…
{ο αμαξάς μετράει επιδεικτικά με τα δάκτυλα του}
Και μετά… «σε έξι μήνες». Δεν ήταν η δουλειά μου, τι να σας έλεγα;
Και μετά… «σε έξι μήνες».
Αμαξάς:
Δεκαοκτώ σύνολο. Μήνες!
Μα εδώ περάσαν Ολυμπιάδες ολόκληρες!
8. Πολιτικάντιος: {ο αμαξάς ακούει με δέος}
Όμως συμπολίτες μου λαμπροί, το μέλλον είναι εξόχως λαμπρό!
Όταν θα γίνουν τα έργα, όταν θα έχουν ολοκληρωθεί,
πλέον δεν θα έχουμε κανένα άγχος… Καμία έγνοια!
9. Ποιητίων: {ο αμαξάς επαναλαμβάνει τις τελευταίες λέξεις ή συλλαβές}
Τα έργα ήταν σαν ποτάμι:
ξεκίνησαν, σταμάτησαν,
και χάθηκαν στο χώμα.
10. Απορησίμαχος:
Δεν ξέρω.
Μήπως θα το μάθω ποτέ;
Αμαξάς:
Κάποτε… Ίσως…
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (με σκέψη ενοχής):
{όλοι μαζί} Ω πόλη που χτίζεις έργα
με ρυθμό χελώνας,
και τα εγκαινιάζεις
με ρυθμό λαγού!
{με αμφιβολία και θόρυβο, μεταξύ τους}:
Μα πάλι… ποιος ξέρει;
Ίσως ήταν η γραφειοκρατία,
ίσως… η μοίρα.
ΕΡΩΤΗΣΗ 7 ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ — «Γιατί δεν υπήρχε εκπαίδευση των αμαξάδων;»
(Με δόρατα, ασπίδες και κατσαρόλες, με πολεμικό ρυθμό “O Bella Ciao”):
Που ειν' οι τρακόσιοι,
που ειν' τα παιδιά μας
Ω πόλη νόμων, παρανόμων και θρασέων τρωκτικών
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Χωρίς παιδεία
Χωρίς Βιβλία
Πως περιμένετ’ οι αμαξάδες να οδηγούν με ασφάλεια
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Χάσαμε υιούς
Ως πρωινούς καπνούς
Αν αμαξάς εκπαιδευμένος δεν θα γίνονταν κακό!
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Αποχωρώντας από τις δύο πλευρές, με τριφωνικό κανόνα:
Πείτε μας τώρα —
Τι εκπαίδευσ’ είχαν; — ποιος είναι ο φταίχτης; — Δεν θα γίνονταν κακό!
και πως αυτός τιμωρηθεί
(τρις αποχωρώντας)
1. Γραφειοκρατίδης:
Υπήρχε εκπαίδευση. Απλώς… δεν ήταν σχετική. Πες κι εσύ Τεχνοκρατίων!
2. Τεχνοκρατίων:
Το πρόγραμμα εκπαίδευσης ήταν σε αναθεώρηση από το 500 π.Χ.
Αμαξάς:
Από το 500 π.Χ.;
{Προς τον Απορησίμαχο:} περάσαν χρόνια;
10. Απορησίμαχος:
Πόσα χρόνια;
3. Μεταμελησίμαχος:
Εγώ νόμιζα ότι είχαν ολοκληρωθεί οι αναθεωρήσεις, Τεχνοκρατίων, πως και δεν είχαν;
Δηλαδή η εκπαίδευση βασίζονταν σε δεδομένα προηγούμενων Ολυμπιάδων;
Λυπάμαι πολύ που δεν το σκέφτηκα νωρίτερα.
Εσύ Φιλοσοφίδη τι λες για αυτά;
Αμαξάς:
Τι να πει κι αυτός; Ο… δύστυχος;
4. Φιλοσοφίδης: {τον ακολουθεί ο αμαξάς παριστάνοντας ότι απαγγέλει}
Να σας πω κι εγώ. Ας αναρωτηθούμε φίλοι μου, τι είναι γνώση; Τι είναι μάθηση; Τι είναι εκπαίδευση; Σας ερωτώ!
Ποιος ευθύνεται για το χάλι της εκπαίδευσης;
6. Συνωμοσιολόγος:
Οι Πέρσες! Φιλοσοφίδη, το γνωρίζουν και οι πέτρες.
Αμαξάς: {κουνάει το χέρι του, σαν παραμύθι}
4. Φιλοσοφίδης:
Εγώ θα σε πάρω με τις πέτρες, που δεν σκέφτεσαι τις ερωτήσεις, και έχεις την απάντηση έτοιμη, ότι για όλα φταίνε οι πέτρες!
Ποιος ευθύνεται για το χάλι της εκπαίδευσης; Ακόμη κι ο αδιάφορος κάτι καλύτερο θα έχει να πει.
6. Συνωμοσιολόγος:
Οι Πέρσες είπα! Όχι οι πέτρες!
Αμαξάς: {κουνάει το χέρι του, σαν παραμύθι}
{προς τους θεατές} Σημαντική διαφορά
4. Φιλοσοφίδης: {τον κοιτάει με απαξίωση}
…οι Πέρσες! Τόσες βόβμες που έφαγαν, ακόμη οι Πέρσες!
Ποιος ευθύνεται για το χάλι της εκπαίδευσης; Ακόμη κι ο αδιάφορος κάτι καλύτερο θα έχει να μας πει.
5. Αδιάφορος:
Εγώ δεν ασχολούμαι με την εκπαίδευση. Δεν με αφορά.
7. Τρομοκρατίδης:
Μου είπαν «θα γίνει». Και μετά… δεν έγινε. Που να τρέξω; Πως να προλάβω;
Αμαξάς:
Να τρέξουμε από εδώ; Ή από εκεί;
7. Τρομοκρατίδης:
{δείχνει προς τα εκεί και λέει…} από εδώ! {και τρέχει προς τα εκεί}
Αμαξάς: {ταυτόχρονα τρέχει προς τα εδώ – στην άλλη κατεύθυνση δηλαδή, αλλά ο Πολιτικάντιος ταυτόχρονα τους σταματάει}
8. Πολιτικάντιος: {αμέσως}
Σταματήστε! {σταματούν και οι δύο}
Στο μέλλον όλα αυτά θα έχουν επιλυθεί.
Ή, θα τα έχετε ξεχάσει.
9. Ποιητίων: {ξεκινάει κι ο αμαξάς τον ακολουθεί}
Η εκπαίδευση ήταν σαν τον άνεμο:
την νιώθεις, την περιμένεις,
μα δεν τη βλέπεις.
10. Απορησίμαχος:
Τι να πω κι εγώ; Δεν ξέρω.
Αλλά θα το μάθω. Κάποτε. Ίσως.
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (με σκέψη ενοχής):
Εδώ… ναι… κάποιος φταίει…
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (με οργή και θρήνο μαζί):
Ω Αθήνα που λες «εκπαίδευση»
και εννοείς… «θα δούμε»,
που λες «ετοιμότητα»
και εννοείς… «ελπίζουμε»!
9. Ποιητίων:
Μόνος μένει ο αμαξάς…
9. Συνωμοσιολόγος:
Από τύχη ζούμε…
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (με αμφιβολία):
Μα πάλι… ποιος ξέρει;
Ίσως δεν έτυχε,
ίσως… δεν πρόλαβαν.
ΝΕΑ ΕΡΩΤΗΣΗ 9 — «Γιατί κάψατε τι πλάκες των καταθέσεων;»
(Με δόρατα, ασπίδες και κατσαρόλες, με πολεμικό ρυθμό “O Bella Ciao”):
Που ειν' οι τρακόσιοι,
που ειν' τα παιδιά μας
Ω πόλη νόμων, παρανόμων και θρασέων τρωκτικών
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Οι πλάκες ήταν
όλες της πλάκας
Πείτε μας τώρα, στις καράμαξες, πως έγινε κακό;
{προς τους θεατές} Πρέπει να δράσεις
να αντιδράσεις
κι έπρεπε ήδη από χθες.
Αποχωρώντας από τις δύο πλευρές, με τριφωνικό κανόνα:
Πείτε μας τώρα —
Γιατί καήκαν; — ποιος είναι ο φταίχτης — Που’ ειν’ οι πλάκες!
και πως αυτός τιμωρηθεί
(τρις αποχωρώντας)
{ο αμαξάς συμπεριφέρεται ανάλογα}
1. Γραφειοκρατίδης:
Το πρωτόκολλο προβλέπει αποθήκευση για τις πλάκες. Εκεί γράφτηκαν όλα τα στοιχεία της ώρας και της στιγμής.
Αλλά ξύλινες ήταν και κάηκαν. Μίλα κι εσύ Τεχνοκρατίων
2. Τεχνοκρατίων:
Η καράμαξα είχε ξύλινο σκελετό. Και τριβή. Πολλή τριβή.
Πήρε φωτιά, κάηκαν και οι πλάκες. Δεν ήταν να καούν, αλλά κάηκαν.
3. Μεταμελησίμαχος:
Εγώ νόμιζα… δεν πίστευα ότι θα καούν.
Μου το έλεγαν, αλλά συγγνώμη! Δεν το πίστευα!
4. Φιλοσοφίδης: {με τον Αδιάφορο, τον Συνωμοσιολόγο και τον Τρομοκρατίδη να σιγοντάρουν}
Τι είναι φωτιά; Ενέργεια! Χάνεται η ενέργεια;
Τι είναι σώμα;
Τι είναι μοίρα;
5. Αδιάφορος:
Δεν ξέρω.
Δεν ήμουν εκεί.
6. Συνωμοσιολόγος:
Τις πλάκες τις έκαψαν οι Πέρσες.
7. Τρομοκρατίδης:
Φωτιά!
Πανικός!
Τρέξτε!
8. Πολιτικάντιος:
Συμπολίτες μου! Η φωτιά είναι παρελθόν.
Γιατί να εστιάζουμε στο παρελθόν;
Ποιος ωφελείται από κάτι τέτοιο;
6. Συνωμοσιολόγος:
Μόνο οι Πέρσες!
8. Πολιτικάντιος:
Ας κοιτάξουμε λοιπόν στο μέλλον.
9. Ποιητίων:
Η φωτιά τις τύλιξε
σαν τραγούδι της μοίρας.
10. Απορησίμαχος:
Δεν ξέρω.
Αλλά θα το μάθω.
Αλλά ο αμαξάς είναι εδώ!
ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Α΄ΕΚΔΟΧΗ ΑΘΩΩΣΗΣ
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (Με το ρυθμό του «Άξιον Εστί»):
https://youtu.be/eTVDda9ZxYU?list=RDeTVDda9ZxYU&t=135
Ακούσαμε πο… λλά είδαμε… περισσότε… ρα,
και καταλάβαμε… ουδέν!
Μα επειδή είμαστε δίκαιοι
Μα επειδή είμαστε Αθηναίοι
Μα επειδή είμαστε δικαίοι,
και πολύ κουρασμένοι…
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (ομόφωνα):
ΑΘΩΟΙ!
Οι Στρατηγοί Όλοι μαζί: «κι ο Αμαξάς;»
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (ομόφωνα):
Ένοχος!
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ ΑΠΟΧΩΡΟΥΝ ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΘΥΜΟ
ΧΟΡΟΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ (στη μουσική «επέσατε θύματα»):
https://www.youtube.com/watch?v=TzMyOceMW9U&list=RDTzMyOceMW9U&start_radio=1
Αθώους τους εβγάλατε… ντροπή σας, ντροπή,
τα μάτια μας κλαίνε κι η γη σιωπά βαριά.
Τους γιους μας ζητήσαμε — τους χώσατε στη γη,
κι η πόλη σας τώρα θα χαθεί, θα χαθεί.
Ω πόλη νικάς, μα έργα δεν κάνεις γερά,
με ήρωες και τραγωδίες στους δρόμους
τον αμαξά δικάζεις, μα όχι τους στρατηγούς
κι η πόλη σας τώρα θα χαθεί, θα χαθεί.
Επωδός: https://youtu.be/TzMyOceMW9U?list=RDTzMyOceMW9U&t=118
Θεριεύει ο πόνος της μάνας δεν ξεχνά,
κι αν φεύγουμε τώρα, θα ξανάρθουμε,
κι η πόλη σας τότε θα κλαίει και θα πονά
Πελοποννήσιακος ο Πόλεμος θα'ναι.
{Αποχωρούν χτυπώντας δόρατα στο έδαφος.}
{Αυλαία.}
ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Β΄ ΕΚΔΟΧΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ
ΧΟΡΟΣ ΕΝΟΡΚΩΝ (Με το ρυθμό του «Άξιον Εστί»):
https://youtu.be/eTVDda9ZxYU?list=RDeTVDda9ZxYU&t=135
Το δικαστήριο κηρύσσει τους Δέκα Στρατηγούς
και το Κράτος των Αθηναίων
"ένοχους διαχρονικής ανικανότητας"
και επιβάλλει αποζημίωση
στις μανάδες της Σπάρτης
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ ΑΠΟΧΩΡΟΥΝ ΜΕ ΠΟΝΟ
ΧΟΡΟΣ ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΣΣΩΝ (στη μουσική «επέσατε θύματα»):
Ω πόλη που νικάς στις μάχες
και χάνεις στα έργα,
που έχεις ήρωες στο πεδίο
και τραγωδίες στις ράγες,
που δικάζεις τους στρατηγούς
μα δεν δικάζεις ποτέ τον εαυτό σου—
Ας είναι.
Η πολιορκία λύεται.
Μα η μνήμη μένει.
Και η ανικανότητα…
πάντα στην ώρα της.
{Αποχωρούν χτυπώντας δόρατα στο έδαφος.}
{Αυλαία.}
ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Γ΄ ΕΚΔΟΧΗ ΕΚΠΛΗΞΗ
... (στην παράσταση)
(1) Έμπνευση, ιδιαίτερα για το χορό των σπαρτιατισσών αποτέλεσε η επωδός του τραγουδιού που έγραψε η Ευαγγελία Κιρκινέ για το Πάρκο ΔΕΘ και τραγουδήθηκε την 1η Απριλίου 2026 έξω από το Δημαρχείο Θεσσαλονίκης:
"Για τη ζωή μας,
Για τον πλανήτη
Για τα παιδιά μας, τα
παιδιά τους, Τις επόμενες γενιές
Πρέπει να δράσεις
Να αντιδράσεις
Και έπρεπε ήδη από χθες
Ας βρούμε τώρα
Τη δύναμη μας
Ας το φωνάξουμε στα μήκη Και στα πλάτη όλης της γης
Πως αν το
σπίτι
βαριά
αρρωστήσει
Τότε νοσούμε κι εμείς
Χάσαμε χρόνια
Αδιαφορώντας
Μα ήρθε η ώρα η μεγάλη που δεν έχει επιστροφή
Έλα μαζί μας
να αγωνιστούμε
Για όλα τα πλάσματα στη γη
-
Τους το χρωστούμε
Έχουμε ευθύνη
Και πίστεψε μας το μπορούμε μία ελπίδα ακόμη ζει
Για ένα μέλλον
χωρίς σκοτάδια
Για ένα αύριο με ζωή" https://www.youtube.com/watch?v=Arg7uNrqVvY&t=3s
